Natural Horsemanship
Lady was en is mijn eerste eigen paard. Ik heb haar gekocht toen ze 2,5 jaar oud was. In de loop van de jaren is zij al best
een goede leermeester voor mij geweest, ze liet duidelijk merken hoe ik het best met haar om kon gaan. En dat was soms nogal
anders dan dat iedereen om mij heen deed. Dat viel nog niet zo op op de twee pensionstallen waar ze heeft gestaan, maar wel
toen ze de laatste twee jaar dat we in Rotterdam woonden op een manege stond. Die andere manier van omgaan leverde uiteraard
soms vragen op, waarop ik lang niet altijd antwoorden had of kon vinden in de 'conventionele' paardenwereld om mij heen. Paul
had in die tijd les op een westernmanege, en in de westernmanier van omgaan met paarden vonden we al veel overeenkomsten en
aanknopingspunten voor de manier waarop ik met Lady omging, maar het was het toch niet helemaal.
Toen zag ik tijdens de opening van de Veluwetrail in het Federatiecentrum een aantal demonstraties van NVVR-leden, en van
Emiel Voest. Dat was een openbaring! Er waren meer mensen die 'anders' met hun paarden omgingen! En het had een naam: Natural
Horsemanship. Eindelijk vond ik meer informatie!
En gelezen heb ik. Mark Rashid, Tom Dorrance, Pat Parelli, Bill Dorrance/Leslie Desmond, Emiel Voest, Klaus Ferdinand Hempfling,
etc. En ook clinics bezocht natuurlijk, Gail Ivey, Mark Rashid, Pat Parelli, Emiel Voest, etc. Lid geworden van mailgroepen en
later fora op het internet. Ontzettend veel geleerd in die tijd. Gemerkt dat veel dingen die Lady mij geleerd had terugkwamen in
die boeken. Maar ook geleerd dat het probleem wat ik met haar had als ik buiten reed (dan zat er maar één snelheid
op: hard, en als ik rustig wilde stappen dan werd dat 'stuiteren') grotendeels mijn schuld was, de manier waarop ik reed, op haar
zat, was daar de oorzaak van. Mijn evenwichtsorgaan zit niet zo heel geweldig in elkaar, en daar heb ik bij het rijden ook best
last van. (Ik durf bv. ook niet zonder zadel te rijden. Lady is vrij smal gebouwd, en het is voor mij niet echt goed mogelijk om
m'n benen om haar heen te leggen. In combinatie met mijn slechte evenwicht betekent dat, dat zodra zij een snelle zijwaartse
beweging maakt (en dat doet ze best wel eens, bv. witte dingen op de grond zijn 'erg eng' ;-) ) ik eraf lig. En daar zit ik
niet op te wachten ;-).) Tijdens het rijden klemde ik me aan haar vast, met al m'n spieren gespannen, en ik zat ook heel erg
voorover. Ik vertelde haar dus in mijn hele houding: ga hard!! En dat deed ze ;-) Een heel rijtje bitten en hulpteugels hebben
de revue gepasseerd, maar dat hielp natuurlijk allemaal niets ...
Toen ik eenmaal door had dat haar gestuiter en geren dus aan mij lag was de volgende vraag: wat doe ik daaraan? Dat antwoord
kwam voor mij toen ik een verslag las van iemand die een Centered Riding clinic had gevolgd. Weer zo'n openbaring! Dus heb ik
aan een clinic meegedaan, drie dagen rijden onder leiding van Wendy Murdoch, destijds één van de top-CR-instructeurs,
bij Piet Nibbelink in Arnhem. En het jaar daarna nog een keer. Het hele verhaal over deze twee clinics kan je
hier lezen. Op deze bladzijde hou ik het kort: ik heb enorm veel gehad aan die clinics.
Ik heb er geleerd te ontspannen, en toch m'n evenwicht te bewaren. Door ervoor te zorgen dat je 'building blocks' op de juiste
manier boven elkaar staan. Als je van zo'n clinic thuiskomt (bij mij is dat in ieder geval zo) gaat niet alles in een keer goed,
grotendeels viel ik terug in m'n oude fouten. Maar langzaam maar zeker, puntje voor puntje, verbeterde mijn rijden. Dat ging
helemaal goed vooruit toen ik les ben gaan nemen bij
Petra Rössler. Via de NVVR heb ik ook nog twee keer een
clinic gevolgd bij Wieke Huisman, en ook daar vielen weer wat puzzelstukjes op z'n plaats.
Het is bij mij een erg langzaam proces, dat wel, maar het gaat steeds vooruit. In ieder geval zijn Lady en ik nu (2002, inmiddels
drie jaar na de eerste CR-clinic en twee jaar sinds ik bij Petra ben gaan lessen) zover dat we de meeste buitenritten ontspannen
en aan een losse contactteugel in alle drie de gangen kunnen maken. En als Lady eens drukker is (wat o.a. het geval is als ze
hengstig is) dan kan ik dat steeds vaker goed opvangen en haar uiteindelijk toch rustig krijgen; slechts heel soms lukt dat
niet.
Ik ben er nog lang niet, en ik betwijfel vaak of ik ooit echt goed zal leren paardrijden, maar ik ben in ieder geval erg blij met
de vooruitgang die ik tot nu toe heb gemaakt.
Dat brengt me gelijk op het volgende punt: vroeger dacht ik wel dat ik goed kon rijden ;-) En als iets niet lukte, dan lag het aan het paard (en later dus aan Lady). Lekker makkelijk ... Maar zo is het dus niet. 99 van de 100 keer moet je de oorzaak van het probleem bij jezelf zoeken. Heel confronterend. Niet leuk ook, vaak ... En de oplossing is vaak ook niet 1-2-3 te vinden. Soms laat ik een probleem dus een probleem, leef ermee zeg maar, tot ik ergens iets zie, lees of hoor van: dat is het! En dan kijken of het werkt. En zo verbeteren we ons langzaam verder.
In de verdere omgang met Lady ben ik ook wel dingen anders gaan doen, voor zover dat nodig was, of ik het nodig vond. Onze relatie is best goed, ik heb Lady altijd wat ruimte gegeven voor eigen inbreng, tot op zekere hoogte. We staan eigenlijk meer naast elkaar, dan dat ik boven haar sta. Dat is altijd goed gegaan, en we zijn daar allebei tevreden mee. Ik zie nu best wel dat er hier en daar ook wat gaten in haar opvoeding zitten, en heb daar met wisselend succes geprobeerd wat aan te doen. Met meer grondwerk zou er vast ook heel wat kunnen verbeteren, maar daar houden we allebei niet van ;-)
Voor het overige proberen Paul en ik alles voor de paarden zo goed mogelijk te doen, binnen de mogelijkheden die we hebben.
Ze staan dus overdag buiten, 's nachts binnen. In een bak met uitloop (in een soort L-vorm), met 's zomers een uurtje gras aan
het eind van de dag. Ook hebben we de stal zo gemaakt dat die overdag als loopstal kan worden gebruikt, zodat ze als ze dat
willen binnen kunnen staan. 's Zomers maken ze daar dankbaar gebruik van om te vluchten voor dazen en om even niet in de zon te
staan, en 's winters om juist even droog en/of uit de koude wind te staan. Ze krijgen 's winters op momenten dat ze aangeven dat
ze het nodig hebben ook gewoon een deken op, maar ook alleen dan. Kan dus best zijn dat ze de ene dag met een enkele regendeken op
staan, dan een dag zonder, dan een dikkere omdat het echt koud/nat is, dan weer zonder, etc. Bevalt ons prima zo, en de paarden ook!
En zo proberen we het met alles te doen, we lezen, zien of horen ergens hoe iets eigenlijk het beste zou zijn, kijken of we het
kunnen realiseren, kijken of de paarden er blij mee zijn en handelen daarnaar. Dit heeft me uiteindelijk ook op het barefoot-pad
gebracht, waardoor je ook weer meer leert over voeding en management, etc. Je raakt nooit uitgeleerd ;-)
Een paar uitspraken van Mark Rashid vormen nog steeds een goede leidraad:
"The horse is never wrong"
"Horses never lie"
"It isn't what you do, it's the way that you do it"